همسر عزیزم     

                  دوستت دارم.

لاجرم شعرم به آتش سوختی
ای دو چشمانت چمنزاران من
داغ چشمت خورده بر چشمان من
بیش از اینت گر كه در خود داشتم
هر كسی را تو نمی انگاشتم

آن روزها - شعر - عشقولانه

پس بدان دوستت دارم گرچه پایان راه را نمیدانم

به دو چیز اعتماد دارم یکی خدا و دیگری تو

من در این دنیا دو چیز می خواهم یکی تو و دیگری خوشبختی تو

من این دنیا را برای دو چیز می خواهم یکی تو و دیگری برای با تو موندن تا همیشه دوستت دارم.

کاش می شد خودم هم با فشار یک INTER به او می رسیدم.

چقدر با آرامش خوابیدن.«مگه نه عزیزم؟»

Ik hou van je schatje

خوابيدي بدون لالائي و قصه بگير اسوده بخواب بي درد و غصه ديگه كابوس زمستون نمي بيني توي خواب گلهاي حسرت نمي چيني ديگه خورشيد چهره تو نمي سوزونه جاي سيلي هاي باد روش نمي مونه ديگه بيدار نمي شي با نگروني يا با ترديد كه بري يا كه بموني رفتي و ادمكها رو جا گذاشتي قانون جنگل و زير پا گذاشتي اينجا قهرن سينه ها از مهربوني تو تو جنگل نمي تونستي بموني دل تو بردي با خود به جاي ديگه اونجا كه خدا برات لالائي ميگه ميدونم ميبينمت يه روز دوباره توي دنيايي كه ادمك نداره

 

 

کوه با نخستین سنگها آغاز می شود

انسان با نخستین درد

و من با نخستین نگاه تو آغاز شدم

چه زیباست به خاطر تو زیستن و برای تو ماندن و به پای تو مردن و به پای تو سوختن

و چه تلخ و غمگین است دور از تو و بدون تو زیستن

و برای تو گریستن و به عشق و دنیای تو نرسیدن.

ای کاش می دانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است.                  

بدون تو و دور از دستهای مهربان تو و بدور از قلب حساست زندگی چه تلخ و نا شکیباست