عشق خیس شدن دو دلدار زیر باران نیست ، عشق این است که من چتر خود را روی دلدار بگیرم و نبیند و هرگز نداند که چرا در زیر باران خیس نشد .

جورج و دیوید دو دوست بودند که با پای پیاده از جاده ای در بیابان عبور میکردند بین راه سر موضوعی اختلاف 

پیدا کردند و به مشاجره پرداختند و جورج از سر خشم بر صورت دیوید سیلی زد.

دیوید سخت آزرده شد ولی بدون آنکه چیزی بگوید روی شنهای بیابان نوشت:

(( امروز جورج بهترین دوست من بر چهره ام سیلی زد ))

آن دو کنار یکدیگر به راه خود ادامه دادند تا به یک آبادی رسیدند . تصمیم گرفتند قدری آنجا بمانند و کنار برکه

آب استراحت کنند. ناگهان دیوید که سیلی خورده بود ، لغزید و در برکه افتاد. نزدیک بود غرق شود که جورج به

کمک او شتافت و او رانجات داد.

دیوید بعد از آنکه از غرق شدن نجات یافت بر روی صخره ای سنگی این جمله را حک کرد:

(( امروز جورج بهترین دوستم جان من را نجات یافت))

اما جورج با تعجب از او پرسید بعد از آنکه من با سیلی تو را آزردم تو آن جمله را روی شنهای صحرا نوشتی

ولی حالا این جمله را روی صخره حک می کنی!!!

دیوید لبخندی زد و گفت:

وقتی کسی ما را آزار میدهد باید روی شنهای صحرا بنویسیم تا بادهای بخشش آن را پاک کنند ولی وقتی کسی

محبتی در حق ما می کند باید آن را روی سنگ حک کنیم تا هیچ بادی نتواند آن را از یادها ببرد 

 تو مي خواي ناز چشاتو بخرم
 قيمت عشقتو بالا ببرم
 تو مي خواي يه روز بياي سراغ من
 تو مياي پس زير وعده هات نزن
 تو مي خواي فردا رو با هم بسازيم
 تو مي خواي يه باغچه مريم بسازيم
تو مي خواي ساز منو كوك كني
 تو مي خواي دنيا رو مشكوك كني
 تومي خواي زيادي عاشقت بشم
 تو مي خواي پاييز كه شد بياي پيشم
 تو مي خواي بريم پيش ستاره ها
 تو مي خواي بهم بگي خيلي چيزا
 تو مي خواي چشام تو رو نگهداره
 تو مي خواي هر چي بگي بگم آره
تو مي خواي فانوس لحظه هام باشي
 تو مي خواي تا آخرش باهام باشي
تو مي خواي شب تا سحر صدام كني
 تو مي خواي خوابم بودم نگام كني
 تو مي خواي عروس رؤياهام كني
 تو مي خواي پري درياهام كني
 تو مي خواي اسممو فرياد كني
 اسمتو شبيه فرهاد كني
 تو مي خواي با همه كس قهر كنم
 خودمو شهره ي يك شهر كنم
 تو مي خواي سفر نرم بدون تو
 تو مي خواي همش بگم به جون تو
 تو مي خواي شبا برام قصه بگي
تو مي خواي تموم شه فصل تشنگي
 تو مي خواي با هم باشيم ، كنار هم
پاييز و زمستون و بهار هم

گفتی از دور ترین سمتِ طلوع                 می آی از سمتِ سپیده و سحر

گفتی از  عمقِ  دلِ  قا صدکی                  می آی امّا  خسته یِ  راهِ  سفر  

می آیُ  پنجره ها جون میگیرن                باغچه ها باز بویِ بارون می گیرن

شب بو ها , اقاقیا , گلایِ یاس                جونِ تازه ای تو گلدون می گیرن

غروبایِ غم زده تموم ميشه                    چشامون رو  فا صله  پا  می ذارن

از  رویِ  مهربونی ,  پروانه ها                   پرِ  پرواز   واسه یِ   ما   می ذارن

وقتی بارون می زنه به پنجره                 می رمُ     پنجره  رو   وا    می کنم

بارونُ  تا تویِ شعرام می آرم               تازه  اون جا  تو  رو  پیدا  می کنم

************************************************************

 (باز هم یک خاطره) : اولین غزل ترانه ام

رو  پوستِ نازک تنم  ,  ردِّ   چِشِ  یه  عابره                     یه زخمِ کهنه یِ عمیق , یه چیزی مثلِ خاطره

رو  دیوارِ  تنها ییام  ,  یکی   شبیهِ  معجزه                      یکی به رنگِ  آسِمون  , کشید هزار  تا  پنجره

گفت تا همیشه تا ابد , میمونه تو ترانه هام                 غافل از اینکه اسمِ اون , هر چی باشه مسافره

رفتُ منُ تنها گذاشت . یه عمرِ که فکر میکنم               بینِ  من و چشمایِ اون ,  کدوم  یکی مقصّره

قسم به ماه و آسمون , حتّا  همین  ترانه هم               واسه  عبورِ  اسمِ  تو  از  دلِ  من  منتظره

اگه یه روز دوباره باز , بخوای بیای تو قصّه هام               برایِ  دل شکسته گی , هنوز  دلِ  من  حا ضره

رو  پوستِ نازک تنم  ,  ردِّ   چِشِ  یه  عابره                     یه زخمِ کهنه یِ عمیق , یه چیزی مثلِ خاطره

پله پله به ملاقات خدا میرویم

اما دریغ از لمس نکردن اولین پله از بی عشقی مردن ونفهمیدن حس و

حال پله نخست چه انتظاری داریم اگر پا روی پله اول نگذاریم. می

خواهیم بدون قدم برداشتن پله ها را زیر پا احساس کنیم؟ نه ... این

روش عاشقی نیست. من عشق زمینی را تجربه می کنم برای رسیدن به

او و مهم حس و حال من است مهم من هستم که چه تجربه ای بدست

می اورم و دیگری در کنار من و با من انسان بود نش را میازماید و اگر

این طور نباشد وای به حال انکه به بیراه رفته.

یک عاشق عشق را پاس میدارد هرچه را که میتواند به قربانگاه عشق

می اورد انچه فدا کردنی است فدا میکند انچه شکستنی است می شکند و

انچه تحمل سوز است تحمل میکند اما هرگز به منزلگاه دوست داشتن

به گدائی نمی رود.نادر ابراهيمی

واین در عشق زمینی رخ میدهد چون معشوق از جنس ماست

والبته این جهان پر از صدای پای مردمانی است که همچنان که ترا می

بوسند در ذهن خود طناب دار ترا می بافند.فروغ فرخزاد

انها ما را به من و من را به هیچ بدل میکنند و انچه تلخ ترین پوز خند

مرا بر می انگیزد چیزی شدن از دیدگاه انان است انها که می خواهند ما

را در قالب فلزی خود جای دهند.

پس برای دوست داشتن هر نفس زندگی, دوست داشتن هر دم مرگ را

بیاموز و برای ساختن هر چیز نو, خراب کردن هر چیز کهنه را و برای

عاشق عشق بودن عاشق مرگ بودن را