اين مثنوي حديث پريشاني من است.                                   
                              بشنو که سوگنامه ويراني من است.                                   
                          امشب نه اين که شام غريبان گرفته‌ام.                               
                        بلکه به يومن آمدنت جان گرفته‌ام.                               
                  گفتي غزل بگو، غزلم، شور و حال مرد.                       
                بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد.                       
                  گفتم مرو که تيره شود زندگانيم.                       
                  با رفتنت به خاک سيه مي‌نشانيم.                 
           گفتي زمين مجال رسيدن نمي‌دهد.                 
             بر چشم باز فرصت ديدن نمي‌د              
        وقتي نقاب محور يکرنگ بودن است.       
     معيار مهر ورزيمان سنگ بودن است.   
ديگر چه جاي دلخوشي و عشقبازي است؟
 اصلاً کدام احمق از اين عشق راضي است؟ 
      اين عشق نيست. فاجعه قرن آهن است.      
     من بودني که عاقبتش نيست بودن است.          
           حالا به حرفهاي غريبت رسيده‌ام.               
             فهميده‌ام که خوب تو را بد شنيده‌ام.              
             حق با تو بود از غم غربت شکسته‌ام.               
                     بگذار صادقانه بگويم که خسته‌ام.                
                           بيزارم از تمام رفيقان نارفيق.                     
                             اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق.                      
                           من را به ابتذال نبودن کشانده‌اند.                              
                                روح مرا به مسند پوچي نشانده‌اند.                             
                                   تا اين برادران رياکار زنده‌اند....                                 
                                 اين گرگ سيرتان جفاجار زنده‌اند....                                    
                              يعقوب درد مي‌کشد و کور مي‌شود.                                  
                                يوسف هميشه وصله ناجور مي‌شود.                          
                             اينجا نقاب شير به کفتار مي‌زنند.                          
                         منصور را هر آينه بر دار مي‌زنند.                     
                   اينجا کسي براي کسي، کس نمي‌شود.                
                 حتي عقاب درخور کرکس نمي‌شود.               
             جايي که سهم مرد بجز تازيانه نيست.             
            حق با تو بود ماندنمان عاقلانه نيست.          
         ما مي‌رويم چون دلمان جاي ديگر است.      
         ما مي‌رويم هر که بماند مخير است.      
     ما مي‌رويم گرچه ز الطاف دوستان.       
  بر جاي جاي پيکرمان زخم خنجر است.
دلخوش نمي‌کنيم به عثمان و مذهبش.
 در دين ما ملاک مسلمان ابوذر است.   
   ما مي‌رويم مقصدمان نامشخص است.    
  هر جا رويم بي شک از اين شهر بهتر است. 
     از سادگي است گر به کسي تکيه کرده‌ايم.      
           اينجا که گرگ با سگ گله برادر است.         
             ما مي‌رويم ماندن با درد فاجعه است.             
            در عرف ما نشستن يک مرد فاجعه است.             
                     ديريست رفته‌اند اميران قافله.                      
                          ما مانده‌ايم قافله پيران قافله.                         
                     اينجا دگرچه باب من و پاي لنگ نيست.                      
                            بايد شتاب کرد مجال درنگ نيست.                             
                                بر درب آفتاب پي باج مي‌رويم.                                     
                                  ما هم بدون باد به معراج مي‌رويم                                                 

یه شب به جاده می زنم                      پایِ پیاده می زنم                  

 گفتنی هایِ دلُ با                               حرفایِ ساده می زنم

دعات که پشتِ من باشه                    آستینُ بالا می زنم 

راهیِ جاده ها می شم                         دلُ  به دریا می زنم

خاطره هایِ خسته رو                           پشتِ سرم جا می ذارم          

آینه و قرآن میارم                             تو فردا ها پا می ذارم

چشات  چراغِ  راهمِ                             تاریکی   معنا  نداره           

پیشِ نگاهِ روشنت                              ستاره هم کم میاره

راهیِ فرداها می شم                           تا برسم به چشمِ تو          

واژه ها رو خط می زنم                         تا برسم به اسمِ تو

پیشکشِ چشمات می کنم                  غزل غزل ترانه هام    

سبد سبد گلایِ ناز                               تمومِ عاشقانه ها م

*************************************************** 

فقط یک نقاشیِ ساده

یه آسمونِ آبی                            یه دشتِ پُر شقایق

خونه ای اون دور دورا                     خونه یِ مردِ  عاشق

خورشیدِ گِرد و قرمز                       یه کوهِ نوک تیزِ هشت

یه رودی از رویِ کوه                      رد میشه از تویِ دشت

رنگین کمونِ یکدست                  پرنده ها شکلِ هفت

انگاری هر وقت بخوای                 تا آسمون میشه رفت

یه خونه یِ شیروونی                    که یک وَرِش درختِ

یه مردِ  پیر  و  تنها                     تنهایی خیلی سختِ

چند تا مدادِ رنگی                       یه  دفترِ  نقّاشی

چی میشه تو بمونی                   تو سادگی هام باشی

دنیایِ من کوچیکِ                     قدِّ   یه   نقّاشیِ

رو  گلایِ  علاقه                          یک کمی آب پاشیِ

بیا تو نقّاشی هام                      دنیایِ بچّه گی هام

بیا بمون کنارِ                           تمومِ خسته گی هام