هر شب عشقت اونجا به خواب میره

خواب هاشو توی اون اطاق می دیده

تنها که بوده توی اون اطاق با تو درد و دل می کرده

جلوی آیینه ی اون اطاق خودشو برای تو مرتب و آراسته می کرده

با تو توی اون اطاق تلفنی حرف می زده

تمام عروسک ها ، گل ها ، کاکائوها ، کتاب ها و هرچه و هرچه که تو بهش داده بودی توی اون اطاقه

اطاقی که شاید فقط جای یه قاب عکس 2 نفره ی 25*20 توی اون خالی باشه!!!!

تمام لباس های زیبایی که می پوشید و تو از دیدنشون لذت می بردی (و الان فقط از دیدن عکس هاش ) تو کمد همون اطاقه

حتی مواقعی که روی تختش زانو هاشو بغل می کرد و سرش و رو زانو میذاشت و واسه تو گریه می کرد

شب هایی که از شوق دیدارت خواب به چشماش نمی یومد

اطاقی که همیشه مرتب بوده و هست

هر چیزی سر جای خودش قرار داره

رو تختی ی همیشه کشیده شده

اطاق و حریمی که پای هیچ نامحرمی بهش باز نشده

اطاقی که محرم همه ی اسرار اونه

اطاقی که اول از همه گریه ها و خنده های اون و دیده

اطاقی که همه ی حرفاشو شنیده

اطاقی که با همه سادگی و مهربونیش هیچ وقت تنهاش نذاشته

شبایی که از دیدن یه کابوس سرد ، از خواب می پرید ، اولین چیزی که آرامش و بهش بر می گردوند همین اطاقی ی که ، شاید تو هم تو تزئین اش  نقش داشتی

اطاقی که وقتی دوست نداشت و نمی خواست با کسی حرف بزنه یا کسی و ببینه ساعت ها اونجا تنها میموند و با عروسک ها و کادو هاش سرگرم میشد.

اطاقی که وقتی دلش می گرفت روی تخت دراز می کشید و به یه آهنگ لایت که شاید تو براش گرفته بودی ، گوش می داد و اشک می ریخت و به خواب می رفت و خواب تو رو می دید

اطاقی که شاید براش خیلی نقشه ها کشید ، تصوری که از اطاق خواب خونه ی مشترکش می کرد شاید خیلی شبیه ، به  همین اطاقی باشه که تو الان داری تصورش می کنی ؛ یه اطاق تمیز و خوش بو ، پر از آرامش دریا ، پر از سکوت شبهای کوهستان ، پر از محبت و گرما ، پر از پاکی و صداقت ، پر از گریه و محنت ، پر از تنهایی و من