هوا غليظ و نرمه. به سختي با زور باد از جاش تكون مي خوره. دانه هاي ريز برف توش معلقه. خودمو توي يك كره شيشه اي حس مي كنم كه دست يك بچه شيطونه و هر چند وقت تكونش مي ده تا دونه هاي برف توي اين هواي چسبناك شروع به رقصيدن كنند. از چهارراه ولي عصر تا انقلاب راهي نيست البته اگه  ساعت 6 بعد ازظهر نباشه . اگه هم كه مثل من بد شانس باشي ، ساعت شش باشه و هوا برفي باشه، اين توفيقو داري كه يك ساعتي مهمون چراغاي قرمز و زننده پشت ماشينا باشي...

حوصله ام به شدت سررفته بود. آهنگا چنگي به دل نمي زند. چشم مي افته به يك خونواده با دو تا بچه فسقلي كه زير برف منتظر تاكسيند. يكيشون لباس بابا نويل پوشيده بود. خيلي بامزه بود. كنجكاو شدم. ماشينو زدم كنار تا سوار شند. باباهه جلو سوار شد. از توي آينه پشتو نگاه كردم. مامان با دو بچه هاش سريع سوار شدند. هنوز جاشونو پيدا نكرده بودند. بچه ها تو هم لوليده بودند و مامان داشت سعي ميكرد كه اونا رو مثل يك گره كور از هم باز كنه. خنده ام گرفته بود. دختر كوچولو موهاي بلوند ، چشمان درشت  و صورت با مزه اي داشت.انگار كه يه فرشته از آسمون همراه با دونه هاي ريز برف افتاده بود روي زمين و نصيب اين زن و شوهر خوشبخت شده بود. پسر كوچولو هم كه توي لباس قرمز بابانويل گم شده بود. فقط مي شد صداشو كه هر چند وقت يه پارازيت با مزه مي انداخت ، شنيد. بابا لبخند مليحي بهم تحويل داد و مامان هم تشكر كرد. مسيرشونو پرسيدم. گفتند فلان جا. منم الكي گفتم كه اتفاقا مسير منم اونوريه...

حدس زدم كه ارمني هستند. سال نوي ميلادي رو تبريك گفتم. اونا هم به گرمي جوابمو دادند. در صحبت باز شد. از همه چيز گفتيم . از سياست ،‌ورزرش تا اقتصاد و جامعه. وسط راه جلوي يك شيريني فروشي نگه داشتم تا چند جعبه شيريني بخرند. مامان خيلي گرم توي بحثا شركت مي كرد. وسط صحبتاش سعي ميكرد بچه هارو كنترل و ساكت كنه. هميشه يا دست دختركوچولو رو گرفته بود يا پسر كوچولو كه توي لباس بابا نويل گم شده بود. من نمي دونم اين پسر با مزه چه علاقه اي داشت كه جيغ خواهرشو دربياره. اگرچه كه واسه من خيلي قشنگ بود و كلي خنديدم. بابا خنده هاي گرمي داشت. هر وقت مي خنديد ، خون توي صورتم از گرماي خندش راه مي افتاد...

رسيديم به مقصد. كلي افسوس خوردم. براي ساعتي چند شريك محفل گرم يك خونووده شده بودم. براي آدم درب و داغوني مثل من كلي لذت بخش بود. پياده شدند. بابا مي خواست كرايه بده كه بهش توضيح دادم من مسافر كش نيستم. بچه ها و مامان هنوز پياده نشده بودند. داشتند تقلا مي كردند تا گره كورشون رو باز كنند تا معلوم بشه كي اول بايد پياده شه. يهو بابا برگشت به بچه ها گفت : واسه عمو دعا كنيد. در آني بچه ها مرتب شدند و دو زانو روي صندلي عقب نشستند. كفاي دستشون رو به هم چسبوندند و آووردند جلوي صورتشون ، مثل احترام ژاپني. مثل دو تا گنجشك . سرشون كمي پايين گرفته بودند. بابا نويل شروع كرد به خوندن تكه هايي از انجيل...